tag:blogger.com,1999:blog-87841293750627762432012-02-17T09:55:53.673+07:00Praparkarnnoreply@blogger.comBlogger41100tag:blogger.com,1999:blog-8784129375062776243.post-8470618315454295022006-09-28T10:30:00.000+07:002006-09-28T10:33:23.249+07:00<span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">ผมหายใจไม่ออก<br /></span><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">อากาศรอบตัวราวกับจะถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น<br />นับตั้งแต่นาทีที่คุณย่างกรายเข้ามา ช่างชัดเจนอะไรเช่นนั้น<br />แม้ในความมืดมิดที่ไม่มีแม้แสงจากพระจันทร์<br />ด้านนอกหน้าต่างนั่นไม่มีอะไรเลย ผมสัมผัสไม่ได้กระทั่งกระแสลม<br /><br />ภาพเดียวที่ชัดเจนคือคุณ ..<br /></span><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">รอยยิ้มและดวงตาที่สะกดจ้องมองผมทำให้ผมไม่อาจถอนสายตาหลบเร้นไปไหนได้<br />อึดอัดเหมือนถูกมัด<br /></span><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">ผมดิ้นรนในความเงียบ ไม่หรอก ไม่ใช่ คุณไม่เคยมีอยู่จริง<br />เส้นผมยาวสลวยที่ระเรี่ยลงมานี่ล่ะ ร่างที่โน้มเข้าใกล้<br />ผมเกร็งจนทุกมัดของกล้ามเนื้อ ทุกเส้นสายเลือด แทบจะระเบิด<br /><br />.. ได้โปรด ผมครวญครางในใจระโหย ..<br /><br /></span><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">นิ้วเรียวยาวค่อยๆแตะลงบนแผงอก ยิ้มยั่ว ละลาก .. ไล้<br />สัมผัวแผ่วเคลียบางบาง ดุจดั่งจะปลอบประโลม ให้เชื่องเชื่อ กล่อมวิญญาณให้หวาน<br />ผมสยบ สงบลง<br /></span><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">และโลดเร่าขึ้นเมื่อร่างเธอค่อยค่อยแนบลงมาอย่างช้าช้า<br />ผมอึดอัด ดิ้นรน เหยียดร่างขึ้นพยายามไขว่คว้า ให้แนบแน่น<br />เหยียด สะบัด ไขว่คว้า<br /><br />.. และหลงเหลือเพียงอากาศ ที่ว่างเปล่า .. เธอไม่เคยมีอยู่จริง ..<br /><br /></span><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">ผมได้ยินเสียงตะโกนกรีดร้องของสัตว์ที่บาดเจ็บ ..<br />.. เธอกลับมาอีกแล้ว ..<br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8784129375062776243-847061831545429502?l=erosofwing.blogspot.com' alt='' /></div>Praparkarnnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8784129375062776243.post-89766390232993319452006-09-26T12:41:00.000+07:002006-09-26T12:43:27.988+07:00<span style="color:#ffccff;"></span><br /><span style="color:#ffccff;"></span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;color:#ffccff;">ฉันนั่งอยู่ริมทะเลบนชายหาด<br />ท้องฟ้ากว้างใหญ่ เวลานั่งอยู่ริมทะเลวันฟ้าเปิดแบบนี้<br />ดาวระยิบระยับ...ฟ้าสีน้ำเงินเข้มเกือบดำ<br />เสียงคลื่นกระทบชายหาด...ขับกล่อมหัวใจของฉัน<br />ฉันรักกลางคืนเหลือเกิน...<br /><br />ท่ามกลางความเงียบสงบ ฉันได้ยินเสียงแหวกว่าย<br />ชายหนุ่มจากท้องทะเล...ปรากฎกายขึ้นราวกับปาฏิหารย์<br />ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น...จับจ้องมาที่ฉัน<br />ราวกับต้องมนต์สะกด...<br /><br />ลมทะเลเยือกเย็นพัดผ่านผิวกาย...ฉันห่อไหล่<br />หัวใจเต้นแรงขึ้นจนได้ยินเสียงตังก้องไปทั้งโสต...<br /><br />ฉันไม่อาจหลุดรอดจากสายตาคู่นั้น<br />ชายหนุ่มจากท้องทะเล...สะกดฉันไว้ใต้เงื้อมเงาแห่งเค้า<br />เขาหยุดยืนตรงหน้า...ไม่ยอมลดละสายตา<br />รอยยิ้มพรายที่ริมฝีปากบาง...<br />ฉันเห็นมือแข็งแรงข้างนั้น ยื่นออกมาเชิญชวน<br /><br />นาทีนี้...ขอเพียงแค่อ้อมกอดจากชายผู้นี้<br />เค้าพาฉันลงสู่ทะเล...ทั้งเค้าและท้องทะเลโอบกอดฉัน<br />ช่างเหน็บหนาวและเร่าร้อนได้เท่าเท่ากัน...<br />ทะเลกำลังร่วมรักกับจันทร์...และฉันกำลังจะขาดใจ...</span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span><br /><div align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;color:#ffffcc;">ปีศาจแห่งท้องทะเลกำลังเริงร่า...<br />คืนฟ้าเปิดดวงสะพร่างแสงจันทร์กระจ่าง<br />เค้าลอยตัวแหงนมองจันทร์...สระสนานอยู่กลางทะเล<br />ที่นี่ทะเลเย็นเฉียบและเหน็บหนาว...คือบ้านของเค้า<br />ปีศาจทะเลย่างกรายขึ้นฝั่ง...เมื่อเห็นหญิงสาวบนชายหาด<br />เค้าจ้องมองไปที่เธอสะกดไว้ด้วยมนตราแห่งเค้า<br />หัวใจเอิบอาบ...กลิ่นของหญิงสาวลอยมาตามลมทะเล<br />ย้อมจิตใจให้กระหายใน...ราคะ<br />ยื่นมือออกไปฉุดเธอให้ลุกขึ้น...ปลดเปลื้องอาภรณ์จากร่างหญิงสาว<br />ร่างเปลือยอวดโฉม...กลางแสงจันทร์<br />ปีศาจพาเธอลงสู่ท้องทะเล...ขับกล่อมเธอด้วยมายาแห่งพิศวาส<br />ระเริงรักกลางกระแสคลื่น...ปล่อยให้คลื่นพัดพาล่องลอย<br />อ้อมกอดร้อนเร่ามอบแด่เธอ...หญิงสาวแห่งจันทรา<br />คืนนี้จันทร์มอบพลังแด่...ทะเล<br /> </span></div><span style="font-family:georgia;font-size:130%;color:#ffffcc;"></span><br /><div align="right"><br /><span style="color:#ffffcc;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8784129375062776243-8976639023299331945?l=erosofwing.blogspot.com' alt='' /></div>Praparkarnnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8784129375062776243.post-75713819743674358852006-09-25T12:04:00.000+07:002006-09-25T12:08:31.571+07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">ผมคิดถึงคืนนั้น<br />ริมระเบียงบนคอนโดที่ความสูง 6 ชั้น<br />คืนที่มีเรา 3 คน ผม คุณ เขา<br />ค่ำนั้นไวน์สีแดงสำหรับคุณและเขา<br />เขา ผู้เป็นเหมือนน้องชายของผม กับความสัมพันธ์ลับลับของเรา<br />เราร้องเพลงด้วยกันกี่เพลงนะ ที่ด้านนอกของระเบียงนั่น<br />คุณกับเขา แนบชิด ..<br />มีเพียงแค่ยามเขาเผลอไผล ที่สายตาเราจะสบกัน<br />ผมเห็นเปลวไฟในดวงตา และ คุณคงเห็นเหมือนกันใช่ไหม?<br /><br /><br /><br /><br /><br />ผมนอนอยู่บนโซฟาด้านนอกนี่ เงียบยิ่งกว่าเงียบ<br />เสียงจากในห้องนั้น .. ห้องของผม ที่ตอนนี้มีคุณกับเขา<br />มันเงียบลงแล้ว .. ผมยังลืมตาอยู่ในความมืด และเงียบ<br /><br /><br /><br />เรือนร่างที่ผมรัก ก้าวออกมาจากห้องนั้น<br />เราสบตากัน .. รอยละอาย แรงปรารถนา ผมเห็นมัน<br />วินาทีที่หยุดนิ่ง ผมขลาดเกินกว่าจะส่งเสียงใดใด<br />มันรวดร้าวเกินไป กี่วินาทีกันนะที่จมลงไปในนั้น<br />นรก ..<br />มีเสียงเรียกคุณเบาเบา เสียงปิดประตู แล้วมันก็เกิดขึ้นอีก<br /><br /><br /><br />ผมก้าวเข้ามาในห้องนอนของผมเอง<br />.. รูดม่านปิด<br />ซุกตัวลงบนเตียงที่มีร่องรอยของคุณ กับ เขา<br />ไขว่คว้าหากลิ่นไอของคุณ ผมจำมันได้ดี<br />วันก่อนโน้นมันยังเป็นผม ก็วันก่อนยังเป็นของผม<br /><br /><br />นรก นรก ชัดชัด .. ผมปรารถนาคุณ เดี๋ยวนี้!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8784129375062776243-7571381974367435885?l=erosofwing.blogspot.com' alt='' /></div>Praparkarnnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8784129375062776243.post-82594006600462501452006-09-25T11:44:00.000+07:002006-09-25T11:49:28.233+07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;color:#cccccc;"></span><br /><span style="color:#cccccc;"><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">ความรัก ..<br />ความรักทำให้ผมสั่นคลอน ทางอารมณ์<br /><br /><br />ผมกำลังคิดถึงคืนวันที่เปลี่ยวเหงา ก่อนหน้าที่จะมีคุณ<br />ผมหลงรักชีวิตแบบนั้น มากเท่าที่ผมหลงรักคุณ<br />ผมต้องการอยู่กับคุณ มากเท่าที่ผมต้องการอยู่คนเดียว<br />ผมไม่รู้มันจะลงตัวไหม หรือทำไมมันต้องลงตัว?<br />ความรักที่อีกฝ่ายมีต่ออีกฝ่าย มันบาดลึก หัวใจเราหรือเปล่า?<br />เรารักกันมากมาย เท่าที่มนุษย์จะรักกันได้<br />บางขณะเราก็อยากอยู่คนเดียว โดยไม่แคร์ต่ออีกฝ่ายใช่ไหม?<br />ดึง - ผลัก ขั้วของเรา เป็นขั้วเดียวกันใช่ไหม?<br />ความรักที่มาก และ เหมือน เราจะประคองมันได้อย่างไร?<br />เราอยากให้ความรักเดินนำ หรือเราอยากเดินนำความรัก?<br />เราห่วงอีกฝ่าย แต่เราก็เบื่อที่ต้องแคร์อีกฝ่าย?<br /><br /><br />ผมว่า เปล่า .. เรารักกันมากเกินไป<br />พยายามถนอมความรู้สึกอีกฝ่ายมากเกินไป<br />จนเรารู้สึกสั่นคลอนต่อตัวเอง ..<br />ผมมองย้อนกลับไป และ มองวันนี้<br />ผม .. ในวันนี้ คือ ผม คนเดิมที่คุณหลงรัก ใช่ไหม?<br />.. หรือ ไม่ใช่?<br /><br /><br />ถ้าความรักทำให้เราเปลี่ยนแปลง เพื่ออีกฝ่าย<br />อีกฝ่ายนั้นจะหลงรักเรา .. คนที่เปลี่ยนแปลงไปหรือไป<br />เลือดอหังการ์ในตัวเรา เริ่มจะเดือดใช่หรือไม่?<br />เรา .. ผู้ไม่เคยแคร์ - เรา .. ผู้ไม่เคยข้ามไม่พ้น<br />เรา .. ผู้เลือดเย็น<br /><br /><br />ผมรักคุณ นั่นเป็น .. จริง .. คือ ความ จริง<br />ผมรักคุณ เท่ากับลมหายใจเข้าออก ของตัวเอง<br /><br /><br />ความเจ็บปวดจากการกระเทาะเปลือกที่ห่อหุ้มตัวผมออกไป<br />.. จนหมดสิ้น ..<br />ผมมองเห็นเงาของอีกคน สะท้อนออกมาจากแววตา<br />.. ผ่านกระจกบานใส ..<br />เงาที่ทาบทา มีแต่คุณ<br />นี่คือรักที่มากมายเกินไปใช่ไหม?<br /><br /><br /><br /><br />ราวกับโลกสั่นคลอน<br />ทุกข์ - สุข .. ร้อน - หนาว<br />ขึ้นอยู่กับใครอีกคน ..<br />เสียงขยับกาย เสียงลมหายใจ ล้วนมีอิทธิพล<br />เสมือนหนึ่งเราไม่อาจแยกร่างกายออกจากหัวใจ<br /><br /><br />ผมผู้ชิงชังความอ่อนแอ ..<br />กลับรู้สึกอ่อนแอ .. ราวลูกไก่ที่เพิ่งออกจากเปลือก<br />ผมควรอยู่อย่างไร .. และจะดำเนินต่อไปอย่างไร ..<br /><br /><br />หรือผมควรก่อกำแพง ขว้างความรู้สึกออกจากไปจากจิตใจ<br />ปล่อยให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ปล่อยให้หัวใจกลายเป็นหินผา<br />หรือจริงจริงแล้ว นี่คือ สิ่งที่เหมาะที่สุด .. สำหรับผม ..<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />มนุษย์ ผู้หลงรัก .. เงา แห่ง ตน เอง ..<br /><br /><br /></span></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;color:#cccccc;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8784129375062776243-8259400660046250145?l=erosofwing.blogspot.com' alt='' /></div>Praparkarnnoreply@blogger.com1