Narcissus

ความรัก ..
ความรักทำให้ผมสั่นคลอน ทางอารมณ์


ผมกำลังคิดถึงคืนวันที่เปลี่ยวเหงา ก่อนหน้าที่จะมีคุณ
ผมหลงรักชีวิตแบบนั้น มากเท่าที่ผมหลงรักคุณ
ผมต้องการอยู่กับคุณ มากเท่าที่ผมต้องการอยู่คนเดียว
ผมไม่รู้มันจะลงตัวไหม หรือทำไมมันต้องลงตัว?
ความรักที่อีกฝ่ายมีต่ออีกฝ่าย มันบาดลึก หัวใจเราหรือเปล่า?
เรารักกันมากมาย เท่าที่มนุษย์จะรักกันได้
บางขณะเราก็อยากอยู่คนเดียว โดยไม่แคร์ต่ออีกฝ่ายใช่ไหม?
ดึง - ผลัก ขั้วของเรา เป็นขั้วเดียวกันใช่ไหม?
ความรักที่มาก และ เหมือน เราจะประคองมันได้อย่างไร?
เราอยากให้ความรักเดินนำ หรือเราอยากเดินนำความรัก?
เราห่วงอีกฝ่าย แต่เราก็เบื่อที่ต้องแคร์อีกฝ่าย?


ผมว่า เปล่า .. เรารักกันมากเกินไป
พยายามถนอมความรู้สึกอีกฝ่ายมากเกินไป
จนเรารู้สึกสั่นคลอนต่อตัวเอง ..
ผมมองย้อนกลับไป และ มองวันนี้
ผม .. ในวันนี้ คือ ผม คนเดิมที่คุณหลงรัก ใช่ไหม?
.. หรือ ไม่ใช่?


ถ้าความรักทำให้เราเปลี่ยนแปลง เพื่ออีกฝ่าย
อีกฝ่ายนั้นจะหลงรักเรา .. คนที่เปลี่ยนแปลงไปหรือไป
เลือดอหังการ์ในตัวเรา เริ่มจะเดือดใช่หรือไม่?
เรา .. ผู้ไม่เคยแคร์ - เรา .. ผู้ไม่เคยข้ามไม่พ้น
เรา .. ผู้เลือดเย็น


ผมรักคุณ นั่นเป็น .. จริง .. คือ ความ จริง
ผมรักคุณ เท่ากับลมหายใจเข้าออก ของตัวเอง


ความเจ็บปวดจากการกระเทาะเปลือกที่ห่อหุ้มตัวผมออกไป
.. จนหมดสิ้น ..
ผมมองเห็นเงาของอีกคน สะท้อนออกมาจากแววตา
.. ผ่านกระจกบานใส ..
เงาที่ทาบทา มีแต่คุณ
นี่คือรักที่มากมายเกินไปใช่ไหม?




ราวกับโลกสั่นคลอน
ทุกข์ - สุข .. ร้อน - หนาว
ขึ้นอยู่กับใครอีกคน ..
เสียงขยับกาย เสียงลมหายใจ ล้วนมีอิทธิพล
เสมือนหนึ่งเราไม่อาจแยกร่างกายออกจากหัวใจ


ผมผู้ชิงชังความอ่อนแอ ..
กลับรู้สึกอ่อนแอ .. ราวลูกไก่ที่เพิ่งออกจากเปลือก
ผมควรอยู่อย่างไร .. และจะดำเนินต่อไปอย่างไร ..


หรือผมควรก่อกำแพง ขว้างความรู้สึกออกจากไปจากจิตใจ
ปล่อยให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ปล่อยให้หัวใจกลายเป็นหินผา
หรือจริงจริงแล้ว นี่คือ สิ่งที่เหมาะที่สุด .. สำหรับผม ..
.
.
.
.
.
.
มนุษย์ ผู้หลงรัก .. เงา แห่ง ตน เอง ..