เสียงและสำนึกสุดท้ายในคืนมืดบอด

ผมหายใจไม่ออก
อากาศรอบตัวราวกับจะถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น
นับตั้งแต่นาทีที่คุณย่างกรายเข้ามา ช่างชัดเจนอะไรเช่นนั้น
แม้ในความมืดมิดที่ไม่มีแม้แสงจากพระจันทร์
ด้านนอกหน้าต่างนั่นไม่มีอะไรเลย ผมสัมผัสไม่ได้กระทั่งกระแสลม

ภาพเดียวที่ชัดเจนคือคุณ ..
รอยยิ้มและดวงตาที่สะกดจ้องมองผมทำให้ผมไม่อาจถอนสายตาหลบเร้นไปไหนได้
อึดอัดเหมือนถูกมัด
ผมดิ้นรนในความเงียบ ไม่หรอก ไม่ใช่ คุณไม่เคยมีอยู่จริง
เส้นผมยาวสลวยที่ระเรี่ยลงมานี่ล่ะ ร่างที่โน้มเข้าใกล้
ผมเกร็งจนทุกมัดของกล้ามเนื้อ ทุกเส้นสายเลือด แทบจะระเบิด

.. ได้โปรด ผมครวญครางในใจระโหย ..

นิ้วเรียวยาวค่อยๆแตะลงบนแผงอก ยิ้มยั่ว ละลาก .. ไล้
สัมผัวแผ่วเคลียบางบาง ดุจดั่งจะปลอบประโลม ให้เชื่องเชื่อ กล่อมวิญญาณให้หวาน
ผมสยบ สงบลง
และโลดเร่าขึ้นเมื่อร่างเธอค่อยค่อยแนบลงมาอย่างช้าช้า
ผมอึดอัด ดิ้นรน เหยียดร่างขึ้นพยายามไขว่คว้า ให้แนบแน่น
เหยียด สะบัด ไขว่คว้า

.. และหลงเหลือเพียงอากาศ ที่ว่างเปล่า .. เธอไม่เคยมีอยู่จริง ..

ผมได้ยินเสียงตะโกนกรีดร้องของสัตว์ที่บาดเจ็บ ..
.. เธอกลับมาอีกแล้ว ..